De noodzaak van klimaatmaatregelen staat buiten kijf. De opwarming van de aarde dwingt ons tot ingrijpende keuzes. Maar de manier waarop dit beleid momenteel wordt vormgegeven, dreigt een diepe kloof in de samenleving te slaan. Terwijl vermogende huizenbezitters subsidies ontvangen voor warmtepompen en zonnepanelen, ziet de huurder in een slecht geïsoleerd pand zijn energierekening stijgen zonder reëel perspectief op verbetering.
Dit is niet alleen sociaal onrechtvaardig, maar ook politiek gevaarlijk. Het creëert een voedingsbodem voor klimaat-scepticisme. Als verduurzaming synoniem wordt met koopkrachtverlies voor de midden- en onderklasse, verliest de transitie haar democratische draagvlak.
“Een groen Nederland is waardeloos als de mensen die er wonen de energierekening niet meer kunnen betalen.”
Klimaatbeleid moet hand in hand gaan met een offensief voor sociale rechtvaardigheid. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, en de overheid moet actief investeren in de verduurzaming van sociale huurwoningen en goedkoop openbaar vervoer. Alleen een rechtvaardige transitie is een succesvolle transitie.